s'amigu de totu sos sardos chi cheren mezorare sa limba, iscriende su chi capitada e dende cunsizos bonos
|
Chi tiu Cainu, apoi ch’Eva rueit, aret mortu unu poberu innossente; fena a cue no b’at chi si b’istente: fin bator-bator-oto, gia s’ischeit.
Però sa tribulia manna in mente es chi neune a oje nd’isciareit comente mai Cainu connoscheit chi cun sos colpos s’ochiat sa zente.
Prima de cussa sua balentia, mai omine ancora isteit bochidu ne mortu mai mancu ‘e maladia.
Duncas, pro cantu s’est disubididu de inguller figu pro entroneria: s’estru de ochire l’enit gia frunidu?
|