s'amigu de totu sos sardos chi cheren mezorare sa limba, iscriende su chi capitada e dende cunsizos bonos
Serenas abbas ch'ispijan lugore pro allugher lampizos a sa rena. A chie salat ranzas de s'iscena, a chie indulchit tempus benidore. Cando podiat ateru motore ighendare goi vida terrena?
Parte de sos fruscitos subra fozas cun muidas d'abes in donzi fiore, si sun frimmos azigu e sas ispozas an onoradu cun beru dolore, ca sempre lis canteit in altas lozas resados versos de sintzeru amore. Como nos lassat bisos de ternura, un'ammentu, unu...